Drs. H. E.G. de Boer

Nederlanders hebben indruk gemaakt in Libanon

Een diepgaand gesprek met de nieuwe ambassadeur De Boer


Drs. H. E.G. de Boer is de nieuwe Nederlandse ambassadeur in Libanon. Tijdens een kort verblijf in Nederland hadden we de kans ervaringen met hem uit te wisselen. Mijnheer De Boer, U bent nu een tijdje actief in Libanon. Wat is het eerste beeld van dit land?

Ik ben op 30 september verleden jaar in Libanon gearriveerd en het is daarom nog wat vroeg om een definitief beeld te geven. Maar mijn eerste indrukken zijn dat Libanon een fascinerend land is. Ik kan mij voorstellen, zeker voor UNIFIL-veteranen, dat het een land is wat je niet zomaar los laat.

Veteranen komen tegenwoordig regelmatig een kijkje nemen in Zuid-Libanon en ervaren daar een warm welkom. Welke gevoelens hebt u bij de bevolking opgemerkt over de Nederlandse bijdrage aan Unifil?

Voor zover ik met de bevolking en de autoriteiten over de Nederlandse bijdrage aan UNIFIL gesproken heb zijn die gevoelens eigenlijk alleen maar erg positief.

Over de doden doorgaans niets dan goeds, maar wat denken de bewoners over die bewogen periode van 30 jaar geleden. Zijn er speciale zaken/eigenschappen gerelateerd aan de Nederlandse deelname die men nog steeds herinnert?

Nederlanders staan ook in Libanon bekend om hun openheid, onpartijdigheid en hun betrokkenheid. De UNIFIL-veteranen hebben die eigenschappen eveneens in de herinnering van de Libanezen gebrand. Het zijn eigenschappen om trots op te zijn.

Sinds een tijdje organiseert de Stichting Weerzien met Libanon terugkeerreizen voor veteranen. Al een paar honderd veteranen zijn op bezoek geweest. Wat vindt u daarvan?

De terugkeerreizen voor veteranen voorzien in een duidelijk waarneembare behoefte en alleen al om die reden verdient de organisatie alle steun en sympathie.

De band tussen Nederland en Libanon is na 30 jaar nog steeds tastbaar. Is dat uniek voor de Nederlandse veteranen?

De inzet van de Nederlandse veteranen past in de eeuwenoude betrekkingen die Nederland en Libanon onderhouden. Niet ieder land kan dat zeggen. Dat komt ook omdat Nederland en Libanon ook gemeenschappelijke eigenschappen als gevolg van onze geografische ligging en onze geschiedenis. De Nederlandse veteranen hebben die betrekkingen zeker flink verdiept en verder tastbaar gemaakt,


Herdenken blijft belangrijk, zeker op 4 mei
Er wordt nu gewerkt aan een dodenherdenking op 4 mei hier in Libanon. Hoe staat de Nederlandse en Libanese overheid overheid tegenover dit initiatief?

De dodenherdenking op 4 mei neemt binnen de Nederlandse natie een hele belangrijke plaats in. Eerst als herinnering aan de gesneuvelde militairen tijdens de Tweede Wereldoorlog en later is daaraan de herinnering toegevoegd aan gevallenen in vredesbewarende operaties, waaronder UNIFIL. Het ligt dan ook voor de hand dat de Nederlandse overheid dit initiatief een warm hart toedraagt. Ook de reacties van de Libanese overheid zijn positief.

Als het lukt wordt Libanon in de rij van Korea en Nederlands Indië geplaatst. Ook voormalige oorlogsgebieden waar lokaal de gevallenen worden herdacht.

Tijdens mijn eerdere plaatsing in Moskou werd eveneens jaarlijks een herdenking georganiseerd ter nagedachtenis aan geneuvelde militairen. Ook elders in de wereld vindt die herdenking plaats. Het is vanzelfsprekend dat herdenkingen in Nederlands Indie en Korea prominent voorkomen wanneer het 4 mei betreft en het ligt voor de hand dat UNIFIL ook wordt opgenomen in de lijst van landen waar een of meer herdenkingen worden georganiseerd. Zo meen ik dat Irak en Afghanistan eveneens in de lijst dienen te worden opgenomen. Daarbij dient te worden opgemerkt dat de centrale herdenking blijft plaatsvinden op de Dam in Amsterdam in aanwezigheid van Hare Majesteit de Koningin en de Koninklijke Hoogheden, de Prins van Oranje en Prinses Maxima.

Als de 4 mei herdenking in Tyrus doorgaat, bent u dan ook weer van de partij? Ik ben zeker van plan om aanwezig te zijn op de 4 mei herdenking.


De sociale kant van de Nederlandse bijdrage
Het weeshuis in Tibnin wordt dertig jaar na de oprichting nog vanuit Nederland gesteund. Hebben lokale initiatieven inmiddels de steun opgepakt? Een nieuw initiatief is de ondersteuning van het Hiram hospitaal in Tyres. Bent u er bij betrokken, hoe kijkt u tegen dit idee aan? Wat gaat het voor de lokale bevolking betekenen. Is het zeker dat het ziekenhuis neutraal genoeg is om achteraf geen problemen te veroorzaken.

Ik verwelkom alle initiatieven die tot doel hebben om dit zwaar getroffen land er weer bovenop te brengen. Deze Ambassade draagt daar toe bij middels steun aan allerlei projecten. En ik meen dat particuliere initiatieven een welkome aanvulling vormen in Libanon. Dat de nadruk dan gauw op het zuiden van Libanon komt te liggen als gevolg van onze deelname in UNIFIL, vind ik alleszins begrijpelijk en vanzelfsprekend.

Los van alle formele activiteiten zijn er nog andere initiatieven gaande om de banden aan te halen. Wat denkt u van het idee om Nederlandse veteranen en Libanese militairen samen deel te laten nemen aan de Vierdaagse in Nijmegen. Heeft dit behalve een symbolische ook een toegevoegde waarde?

Mijn dochter liep enkele jaren geleden de vierdaagse van Nijmegen en ik heb destijd kunnen constateren dat deelname een hele goede conditie en een intensieve voorbereiding vereist. Ik kan in elk geval stellen dat ik daar persoonlijk niet aan voldoe. Dat is dus iets dat ik aan de UNIFIL-veteranen mee wil geven. Meer in het algemeen juich ik natuurlijk alle vormen van samenwerking en intensivering van contacten toe.

Dan nog een laatste onderwep: Het Libanon Holland huis. De terugkeerreizen zijn niet goedkoop, dat gaat pas lukken als we betrouwbare en betaalbare huisvesting kunnen realiseren. Daarbij kan het Libanon Holland huis een rol spelen. Achter de schermen gebeurt veel, maar een echte doorbraak komt maar niet. Op welke manier kunt u hier bij helpen?

Ik juich de organisatie van de terugkeerreizen van harte toe en ik meen ook dat de organisatie in goede handen is. Het kan natuurlijk altijd beter en ieder streven naar optimalisering verdient ondersteuning. Maar de ambassade neemt deze private initiatieven niet over: wij hebben onze eigen rol en vervullen die met verve. U hebt zelf onlangs kunnen constateren dat mijn medewerkers “er staan” wanneer consulaire hulp op korte termijn en met maximale kennis van zaken vereist is. Dergelijke steun zullen wij ook in de toekomst blijven geven.

Hebt u nog iets toe te voegen aan dit interview?

Ik hecht er nog eens aan te benadrukken dat mijn medewerkers en ik de reizen van UNIFIL-veteranen een warm hart toedragen. Zij voorzien in een duidelijke behoefte en wij hopen dat zij kunnen worden voortgezet zolang die behoefte zo duidelijk aanwezig is.

Hartelijk bedankt voor uw bijdrage.

Hans Steeman