Kerstmis
Sat, Dec 24 2011 02:46
| Permalink
Kerst in Libanon.
Zuid-libanon 1982, de Kersttijd had een heel andere dimensie als nu 29 jaar later. In het diepe zuiden was er toen afgezien op onze eigen posten weinig aan kerstsfeer te proeven, de lokale moslim bevolking deed niet aan Kerstmis, dat is nu wel anders.
Waar sommige winkels in Nederland nog braaf wachten tot Sinterklaas weer terug is naar Spanje, om met Kerstetalages en het aanbieden van Kerstartikelen te beginnen, start men hier in de nazomer al met het aanbieden van een uitgebreid kerstassortiment in de winkels. Het is niet alleen in de Christelijke wijk waar men de uitingen van het naderende kerstfeest kan aanschouwen, nee de hele middenstand bereid zich voor op Kerst.
Ik vraag mij af of dit nu komt omdat Jezus voor de moslims net als Mohammed gezien wordt als profeet en dat in de loop der tijd zijn geboorte steeds meer gevierd wordt. Of dat er gewoon een ordinair economisch belang aan ten grondslag ligt. Ik denk hier maar niet teveel over na, feit is dat ik het prettig vindt dat het kerstfeest hier door iedere geloofsgroepering uitbundig gevierd wordt en dat ik soms zelfs het gevoel krijg of ik over de Kerstmarkt in Maastricht loop als ik hier door de feeëriek verlichte straatjes van de Souk loop. Het enige dat ontbreekt, is de zoete kruidige geur van de Glühwein maar die drink ik dan wel thuis onder de kerstboom die mijn vrouw steevast al half oktober wanneer het nog zomer is voor mij opzet.
Wij houden nu eenmaal van de Kerstsfeer.
Zalig Kerstfeest.
Chris laarhoven
Bomaanslag UNIFIL Tyre
Fri, Dec 9 2011 03:19
Bomaanslagen in Tyre
Fri, Dec 2 2011 02:18
| Permalink
Vorige maand op de 18e werd tyre opgeschrikt door 2 bomaanslagen op voor de Nederlandse terugkeerreizigers bekende doelen.
Het eerste doel betrof het welbekende Restaurant Café Don Eduardo of voorheen Skandar, hier is menig van jullie weleens geweest om een biertje te drinken en we hebben hier eens onze feestavond gehouden. Het ligt op een steenworp van het Resthouse aan de boulevard met erboven hotel Elissa.
De tweede aanslag had plaats op de drankenwinkel op het hoekje waar de bus ons altijd afzette als we naar toni gingen bij het oude haventje tegenover de gevangenis.
Bij de aanslagen was alleen materieële schade, daar de bommen vroeg in de ochtend afgingen. Vooralsnog heeft niemand de aanslagen opgeeist maar gezien de doelwitten bestaan er vermoedens.
Gezien de toenemende spanningen zijn de veiligheidsmaatregelen verscherpt.
Chris laarhoven
Het eerste doel betrof het welbekende Restaurant Café Don Eduardo of voorheen Skandar, hier is menig van jullie weleens geweest om een biertje te drinken en we hebben hier eens onze feestavond gehouden. Het ligt op een steenworp van het Resthouse aan de boulevard met erboven hotel Elissa.
De tweede aanslag had plaats op de drankenwinkel op het hoekje waar de bus ons altijd afzette als we naar toni gingen bij het oude haventje tegenover de gevangenis.
Bij de aanslagen was alleen materieële schade, daar de bommen vroeg in de ochtend afgingen. Vooralsnog heeft niemand de aanslagen opgeeist maar gezien de doelwitten bestaan er vermoedens.
Gezien de toenemende spanningen zijn de veiligheidsmaatregelen verscherpt.
Chris laarhoven
A missile launched towards the occupied Palestinian territories
Fri, Dec 2 2011 01:19
| Permalink
| A missile launched towards the occupied Palestinian territories |
| 29-11-2011 |
|
Chris Laarhoven |
Katyusha aanval
Fri, Dec 2 2011 01:00
| Permalink
Hezbollah, Israel show no interest in escalation November 30, 2011 01:46 AM By Nicholas Blanford
TYRE, Lebanon: The firing of a 122mm Katyusha rocket from south Lebanon into northern Israel, the first such incident in two years, was not unexpected given the tensions roiling Lebanon and Syria.
The border between Lebanon and Israel has long served as a means of sending messages, usually in the form of isolated rocket attacks that tend not to cause casualties or much damage but help ratchet up tensions.
Other than a handful of artillery rounds fired back into Lebanon in response, Israel appears content to play down the incident. Reports in the Israeli media quote Israeli military officials as ruling out Hezbollah's involvement.
Since the month-long war between Hezbollah and Israel in 2006, there have been at least five isolated incidents of rocket fire across the border. The first was in June 2007, an attack claimed by a previously unknown group calling itself Jihadi Badr Brigades – Lebanon Branch. Seven months later, Israel claimed that two rockets had struck Shelomi, but the Lebanese Army and UNIFIL found no evidence that rockets had been launched from Lebanese territory.
Israel's offensive in Gaza between December 2008 and January 2009 spurred two attacks, one was thwarted when a local resident stumbled across the launcher and timer-equipped rockets primed for firing. The last two attacks occurred in September and October 2009.
UNIFIL and the Lebanese army conduct regular "rocket watch" patrols in areas from where Katyushas have been launched in the past. But Monday's attack demonstrates just how easy it is to smuggle rockets into the border district and fire them into Israel. The Lebanese Army discovered the launch site in a small valley just south of Ain Ibl. The launcher reportedly was a simple wooden platform similar to those used in previous isolated Katyusha attacks. Katyushas are designed to be fired from tubed launchers, but militants often use cruder low-signature platforms such as crossed sticks or even leaning them against rocks.
The Abdullah Azzam Brigades, an Al-Qaeda-inspired organization with a branch in Lebanon, claimed responsibility for the attack. The Brigades also took responsibility for the September 2009 cross-border firing when a 122mm Katyusha was launched from the vicinity of Qlayle on the coast south of Tyre and landed near Nahariyah in northern Israel.
The group's two claimed attacks are the only ones since 2006 involving 122mm Katyushas, the standard rocket used by Hezbollah in the 1990s which have a range of 20 kilometers. All the other attacks involved the smaller 107mm version, which have a range of around 12 kilometers.
Hezbollah has an interest in maintaining a degree of control over the Lebanon-Israel border, knowing that it risks bearing the brunt of "unauthorized" actions by other groups. The Abdullah Azzam Brigades, which follows the austere Salafi brand of Sunni Islam, is an avowed enemy of Hezbollah and has attacked the party in statements on several occasions.
Last month, the Abdullah Azzam Brigades released the seventh installment in a series entitled "May the Path of Criminals Be Revealed" in which it praised the uprising in Syria against the regime of President Bashar Assad. It also demanded that jihadist groups operating in the Levant and in Sinai increase their attacks against Israel.
It is in the nature of such incidents – rockets sailing across the border into Israel or roadside bomb attacks against UNIFIL – that the identity of the perpetrator remains murky. Little is known about the Abdullah Azzam Brigades in Lebanon, despite their claimed operations and regular statements broadcast on the internet. While it seems evident that the turmoil engulfing Syria has created the climate for such attacks, it remains unclear whether the rocket firing was carried out on explicit Syrian orders or was an autonomous jihadist group taking advantage of the uncertain regional situation.
Neither Hezbollah nor Israel has an interest in an escalation at this time. Hezbollah is embroiled in domestic issues such as the debate over the funding of the Special Tribunal for Lebanon as well as eyeing with unease developments in Syria. Israel is having to readjust to the realities of a new Middle East, one in which the strategic alignments of the past three decades are being redrawn, not necessarily in the Jewish state's favor.
However, given that Monday's attack is unlikely to be the last, the real danger lies in the possibility of one of these poorly aimed rockets actually causing casualties in Israel.
Casualties tend to be Israel's red line and even if Hezbollah continues to be spared any blame for future attacks, a forceful response by Israel could provide the spark for an escalation that nobody wants.
UNIFIL's role as interlocutor between the Lebanese and Israelis will remain critical to helping perpetuate the calm along the Blue Line.
Chris Laarhoven
Hezbollah, Israel show no interest in escalation November 30, 2011 01:46 AM By Nicholas Blanford
The Daily Star |
The border between Lebanon and Israel has long served as a means of sending messages, usually in the form of isolated rocket attacks that tend not to cause casualties or much damage but help ratchet up tensions.
Other than a handful of artillery rounds fired back into Lebanon in response, Israel appears content to play down the incident. Reports in the Israeli media quote Israeli military officials as ruling out Hezbollah's involvement.
Since the month-long war between Hezbollah and Israel in 2006, there have been at least five isolated incidents of rocket fire across the border. The first was in June 2007, an attack claimed by a previously unknown group calling itself Jihadi Badr Brigades – Lebanon Branch. Seven months later, Israel claimed that two rockets had struck Shelomi, but the Lebanese Army and UNIFIL found no evidence that rockets had been launched from Lebanese territory.
Israel's offensive in Gaza between December 2008 and January 2009 spurred two attacks, one was thwarted when a local resident stumbled across the launcher and timer-equipped rockets primed for firing. The last two attacks occurred in September and October 2009.
UNIFIL and the Lebanese army conduct regular "rocket watch" patrols in areas from where Katyushas have been launched in the past. But Monday's attack demonstrates just how easy it is to smuggle rockets into the border district and fire them into Israel. The Lebanese Army discovered the launch site in a small valley just south of Ain Ibl. The launcher reportedly was a simple wooden platform similar to those used in previous isolated Katyusha attacks. Katyushas are designed to be fired from tubed launchers, but militants often use cruder low-signature platforms such as crossed sticks or even leaning them against rocks.
The Abdullah Azzam Brigades, an Al-Qaeda-inspired organization with a branch in Lebanon, claimed responsibility for the attack. The Brigades also took responsibility for the September 2009 cross-border firing when a 122mm Katyusha was launched from the vicinity of Qlayle on the coast south of Tyre and landed near Nahariyah in northern Israel.
The group's two claimed attacks are the only ones since 2006 involving 122mm Katyushas, the standard rocket used by Hezbollah in the 1990s which have a range of 20 kilometers. All the other attacks involved the smaller 107mm version, which have a range of around 12 kilometers.
Hezbollah has an interest in maintaining a degree of control over the Lebanon-Israel border, knowing that it risks bearing the brunt of "unauthorized" actions by other groups. The Abdullah Azzam Brigades, which follows the austere Salafi brand of Sunni Islam, is an avowed enemy of Hezbollah and has attacked the party in statements on several occasions.
Last month, the Abdullah Azzam Brigades released the seventh installment in a series entitled "May the Path of Criminals Be Revealed" in which it praised the uprising in Syria against the regime of President Bashar Assad. It also demanded that jihadist groups operating in the Levant and in Sinai increase their attacks against Israel.
It is in the nature of such incidents – rockets sailing across the border into Israel or roadside bomb attacks against UNIFIL – that the identity of the perpetrator remains murky. Little is known about the Abdullah Azzam Brigades in Lebanon, despite their claimed operations and regular statements broadcast on the internet. While it seems evident that the turmoil engulfing Syria has created the climate for such attacks, it remains unclear whether the rocket firing was carried out on explicit Syrian orders or was an autonomous jihadist group taking advantage of the uncertain regional situation.
Neither Hezbollah nor Israel has an interest in an escalation at this time. Hezbollah is embroiled in domestic issues such as the debate over the funding of the Special Tribunal for Lebanon as well as eyeing with unease developments in Syria. Israel is having to readjust to the realities of a new Middle East, one in which the strategic alignments of the past three decades are being redrawn, not necessarily in the Jewish state's favor.
However, given that Monday's attack is unlikely to be the last, the real danger lies in the possibility of one of these poorly aimed rockets actually causing casualties in Israel.
Casualties tend to be Israel's red line and even if Hezbollah continues to be spared any blame for future attacks, a forceful response by Israel could provide the spark for an escalation that nobody wants.
UNIFIL's role as interlocutor between the Lebanese and Israelis will remain critical to helping perpetuate the calm along the Blue Line.
Chris Laarhoven
Fri, Dec 2 2011 12:57
| Permalink
Katyusha lancering vanuit Zuid- Libanon
Mansour describes border rocket attack as isolated incident December 02, 2011 03:06 AM
BEIRUT: Foreign Minister Adnan Mansour said Thursday that this week's rocket attack on Israel had nothing to do with instability in neighboring Syria, labeling the exchange of fire across the Blue Line an "isolated incident."
At least one rocket was fired into Israel from south Lebanon in an attack claimed by suspected Al-Qaeda affiliate the Abdullah Azzam Brigades. It prompted Israel to return a volley of artillery, although no one was injured.
"Unfortunately, people are putting the Syrians in every single incident and we reiterate that the incident is far from it," Mansour told the Central News Agency. "It is simply an individual incident. We won't accept such attacks. We also denounce what Israel did in retaliation.
"Lebanon respects and will continue to respect United Nations Security Council 1701," he added.
U.N. Special Coordinator for Lebanon Robert Watkins said New York was concerned over the rocket attack.
"We expect that the Lebanese authorities will take all necessary measures to avoid the recurrence of such incidents," Watkins told reporters after meeting with Prime Minister Najib Mikati in Beirut.
Lebanese Army Chief of Staff Major General Walid Salman visited the site where one rocket was launched. He declined to comment on the incident, before heading to the Naqoura headquarters of the U.N. Interim Force for meetings with senior officials.
The rocket attack was the first in two years. The Abdullah Azzam Brigades have claimed responsibility for previous similar attacks.
Chris Laarhoven
Mansour describes border rocket attack as isolated incident December 02, 2011 03:06 AM
| The Daily Star |
At least one rocket was fired into Israel from south Lebanon in an attack claimed by suspected Al-Qaeda affiliate the Abdullah Azzam Brigades. It prompted Israel to return a volley of artillery, although no one was injured.
"Unfortunately, people are putting the Syrians in every single incident and we reiterate that the incident is far from it," Mansour told the Central News Agency. "It is simply an individual incident. We won't accept such attacks. We also denounce what Israel did in retaliation.
"Lebanon respects and will continue to respect United Nations Security Council 1701," he added.
U.N. Special Coordinator for Lebanon Robert Watkins said New York was concerned over the rocket attack.
"We expect that the Lebanese authorities will take all necessary measures to avoid the recurrence of such incidents," Watkins told reporters after meeting with Prime Minister Najib Mikati in Beirut.
Lebanese Army Chief of Staff Major General Walid Salman visited the site where one rocket was launched. He declined to comment on the incident, before heading to the Naqoura headquarters of the U.N. Interim Force for meetings with senior officials.
The rocket attack was the first in two years. The Abdullah Azzam Brigades have claimed responsibility for previous similar attacks.
Chris Laarhoven
De oktober reis 2011 (deel 3)
Sat, Nov 19 2011 10:38
| Permalink
De Libanon reis blijft me maar positief bezig houden. Ben ik net de foto's, die via een zogenaamde "dropbox" tot onze beschikking kwamen, aan het veilig stellen door ze even te kopieëren naar een externe harde schijf, kom ik erachter dat er geen 800 foto's zijn gemaakt, zoals ik al de hele tijd heb beweerd, maar een dikke 2000!
Stel nu dat er 800 niet op elkaar gelijkende foto's tussen zitten, om maar weer even op het getal 800 terug te komen en je plaatst die in een foto presentatie waar de foto's om de 7 seconden wisselen. Want zeg nu 7 seconden om een foto te bekijken is echt niet veel, tegenwoordig zijn de foto's zo scherp dat je in die 7 seconden heus niet alle details kan zien dus korter is eigenlijk net of je naar een vertraagde film zit te kijken met verspringende beelden. Maar goed 800 x 7 = 5600 seconden foto's. En voor de rekenaars onder ons, dat is 93 minuten foto's kijken.
Voor de Libanon veteranen onder ons zou dat geen probleem zijn, want die willen alle nieuwe informatie over hun voormalige posten opzuigen, ik denk dat die 93 minuten niet met hun ogen durven knipperen om maar niets te missen van "hun" gebied.
Maar voor de niet Libanon gangers zal het net worden als vroeger, een avondje dia's kijken en wie weet dat niet meer dat je alle moeite heb gedaan om het dia scherm op te zetten, de dia projector zo neer te zetten dat het beeld en scherp en groot te zien was en dat na 10 dia's de aandacht van de meekijkende visite al dusdanig verslapt was dat ze over hun eigen vakantie begonnen te kletsen of over boodschappen doen of over het weer...........
Dus ik ga maar 2 presentatie's in elkaar zetten de komende tijd, 1 voor Veteranen met zoveel mogelijk posten erop en 1 voor niet veteranen met de oude Romeinse stenen.
Ron Kuipers
De Libanon reis blijft me maar positief bezig houden. Ben ik net de foto's, die via een zogenaamde "dropbox" tot onze beschikking kwamen, aan het veilig stellen door ze even te kopieëren naar een externe harde schijf, kom ik erachter dat er geen 800 foto's zijn gemaakt, zoals ik al de hele tijd heb beweerd, maar een dikke 2000!
Stel nu dat er 800 niet op elkaar gelijkende foto's tussen zitten, om maar weer even op het getal 800 terug te komen en je plaatst die in een foto presentatie waar de foto's om de 7 seconden wisselen. Want zeg nu 7 seconden om een foto te bekijken is echt niet veel, tegenwoordig zijn de foto's zo scherp dat je in die 7 seconden heus niet alle details kan zien dus korter is eigenlijk net of je naar een vertraagde film zit te kijken met verspringende beelden. Maar goed 800 x 7 = 5600 seconden foto's. En voor de rekenaars onder ons, dat is 93 minuten foto's kijken.
Voor de Libanon veteranen onder ons zou dat geen probleem zijn, want die willen alle nieuwe informatie over hun voormalige posten opzuigen, ik denk dat die 93 minuten niet met hun ogen durven knipperen om maar niets te missen van "hun" gebied.
Maar voor de niet Libanon gangers zal het net worden als vroeger, een avondje dia's kijken en wie weet dat niet meer dat je alle moeite heb gedaan om het dia scherm op te zetten, de dia projector zo neer te zetten dat het beeld en scherp en groot te zien was en dat na 10 dia's de aandacht van de meekijkende visite al dusdanig verslapt was dat ze over hun eigen vakantie begonnen te kletsen of over boodschappen doen of over het weer...........
Dus ik ga maar 2 presentatie's in elkaar zetten de komende tijd, 1 voor Veteranen met zoveel mogelijk posten erop en 1 voor niet veteranen met de oude Romeinse stenen.
Ron Kuipers
De oktober reis 2011 (deel 2)
Sat, Oct 29 2011 09:00
| Permalink
Eén week later
Het is nu alweer een week geleden dat ik terug kwam van de reis naar Libanon en ik denk er nog elke dag aan. Net als voor de reis toen dacht ik ook bijna elke dag aan Libanon maar toch op een andere manier.
Nu vrolijk en aan de leuke ontspannen reis en voorheen toch meer aan de dingen die ik had meegemaakt, fout had gedaan, goed had gedaan, ik anders had kunnen doen met de wetenschap die ik nu heb. Dingen die je tijdens de “opleiding” echt niet verteld werden gewoon omdat die wetenschap ook bij alle leidinggevende ontbrak dus ook bij mij.
Ik zal een gedachte gang wat nader toelichten:
De wc/schijtraket/urinoir of wat voor benamingen er allemaal aan de witte koker met deur zijn gegeven in de loop der jaren. Ik noem hem nu even de wc, lekker kort dus wat makkelijker te schrijven.
De wc werd op de meeste posten liefst zover mogelijk van de bewoning geplaatst vanwege de minder prettige luchten die vrij kwamen uit dat gat in de grond en omdat de meeste vliegensoorten het ook prettig vonden om daar te vertoeven en die vliegen bleven dan weg uit de tenten en/of prefabs. Dus een win/win situatie. Er kwam in de meeste gevallen ook een lampje in omdat wij, als Hollanders, toch graag zien waar we mee bezig zijn of mee bezig zijn geweest.
Nu was het in de meeste gevallen aarde donker ’s nachts want de stroom viel nog wel eens uit of er was gewoon geen stroom toevoer in ons gebied.
Dat was trouwens ook één van die dingen die ons opviel toen we in ons hotel zaten en ’s avonds buiten zaten te genieten van het uitzicht. Zoveel licht in “ons” gebied, overal lampen aan, wegen verlicht net echt allemaal.
Maar ik dwaal af van mijn gedachte gang over de wc. Aarde donker overal alleen wij hadden diesel aggregaten die ons van de nodige stroom konden voorzien, als we diesel hadden dan. Als er wel genoeg diesel was konden we ook in het licht onze behoefte doen. Daar sta of zit je dan in een witte verlichte wc, midden ergens op het terrein, zover mogelijk van de posten, als schietschijf, totaal niet beveiligd met zandzakken om de eventuele kogels op te vangen.
Laten we wel wezen als je op de wc bezig was had je altijd je handen vol of je nu een kleine boodschap of een grote boodschap moest doen. Bijna altijd in de ene hand een spannend boekje met opwindende plaatjes en in de andere hand iets anders of je nu zat of stond. En niemand maar dan ook niemand had aan de beveiliging van de wc gedacht, de locals waarschijnlijk ook niet terwijl ze toch bijna elke dag wel een keer op bepaalde posten schietoefeningen hielden.
Misschien is het in de jaren na mijn uitzending wel veranderd, dat weet ik niet, want ik praat nu over 1979.
Tuurlijk had ik nog meer gedachtes en dromen over Libanon, het zou gek zijn als ik alleen over een wc zou nadenken, maar als ik nu aan Libanon terug denk, nadat ik vorige week gezien heb hoe het er nu is, valt alles op zijn plek.
Het meest positieve wat ik heb gezien daar, is dat het leven in Libanon gewoon is door gegaan, dus waarom zou ik dan nog in het verleden blijven hangen.
De reis heeft dus een heel positieve invloed op mijn denken over toen.
Ron Kuipers
Eén week later
Het is nu alweer een week geleden dat ik terug kwam van de reis naar Libanon en ik denk er nog elke dag aan. Net als voor de reis toen dacht ik ook bijna elke dag aan Libanon maar toch op een andere manier.
Nu vrolijk en aan de leuke ontspannen reis en voorheen toch meer aan de dingen die ik had meegemaakt, fout had gedaan, goed had gedaan, ik anders had kunnen doen met de wetenschap die ik nu heb. Dingen die je tijdens de “opleiding” echt niet verteld werden gewoon omdat die wetenschap ook bij alle leidinggevende ontbrak dus ook bij mij.
Ik zal een gedachte gang wat nader toelichten:
De wc/schijtraket/urinoir of wat voor benamingen er allemaal aan de witte koker met deur zijn gegeven in de loop der jaren. Ik noem hem nu even de wc, lekker kort dus wat makkelijker te schrijven.
De wc werd op de meeste posten liefst zover mogelijk van de bewoning geplaatst vanwege de minder prettige luchten die vrij kwamen uit dat gat in de grond en omdat de meeste vliegensoorten het ook prettig vonden om daar te vertoeven en die vliegen bleven dan weg uit de tenten en/of prefabs. Dus een win/win situatie. Er kwam in de meeste gevallen ook een lampje in omdat wij, als Hollanders, toch graag zien waar we mee bezig zijn of mee bezig zijn geweest.
Nu was het in de meeste gevallen aarde donker ’s nachts want de stroom viel nog wel eens uit of er was gewoon geen stroom toevoer in ons gebied.
Dat was trouwens ook één van die dingen die ons opviel toen we in ons hotel zaten en ’s avonds buiten zaten te genieten van het uitzicht. Zoveel licht in “ons” gebied, overal lampen aan, wegen verlicht net echt allemaal.
Maar ik dwaal af van mijn gedachte gang over de wc. Aarde donker overal alleen wij hadden diesel aggregaten die ons van de nodige stroom konden voorzien, als we diesel hadden dan. Als er wel genoeg diesel was konden we ook in het licht onze behoefte doen. Daar sta of zit je dan in een witte verlichte wc, midden ergens op het terrein, zover mogelijk van de posten, als schietschijf, totaal niet beveiligd met zandzakken om de eventuele kogels op te vangen.
Laten we wel wezen als je op de wc bezig was had je altijd je handen vol of je nu een kleine boodschap of een grote boodschap moest doen. Bijna altijd in de ene hand een spannend boekje met opwindende plaatjes en in de andere hand iets anders of je nu zat of stond. En niemand maar dan ook niemand had aan de beveiliging van de wc gedacht, de locals waarschijnlijk ook niet terwijl ze toch bijna elke dag wel een keer op bepaalde posten schietoefeningen hielden.
Misschien is het in de jaren na mijn uitzending wel veranderd, dat weet ik niet, want ik praat nu over 1979.
Tuurlijk had ik nog meer gedachtes en dromen over Libanon, het zou gek zijn als ik alleen over een wc zou nadenken, maar als ik nu aan Libanon terug denk, nadat ik vorige week gezien heb hoe het er nu is, valt alles op zijn plek.
Het meest positieve wat ik heb gezien daar, is dat het leven in Libanon gewoon is door gegaan, dus waarom zou ik dan nog in het verleden blijven hangen.
De reis heeft dus een heel positieve invloed op mijn denken over toen.
Ron Kuipers